تولید خودرو

تازه‌ترین گزارش بانک‌مرکزی ایران از شاخص بهای تولیدکننده در مهرماه ۱۴۰۵ نشان می‌دهد که هزینه‌های تولید در کشور روندی فزاینده و قابل توجه را طی می‌کند. این آمار برای صنعت خودرو که یکی از بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان نهاده‌های صنعتی و قطعات است، حاوی نشانه‌های مهمی درباره ساختار هزینه‌های آینده است.

بر اساس داده‌های منتشرشده، شاخص بهای تولیدکننده در ایران در مهرماه امسال به عدد ۸۳۷.۸ واحد (بر پایه سال ۱۴۰۰) رسیده است. نکته قابل تأمل، رشد ۱۲۵.۹ درصدی این شاخص نسبت به ماه مشابه سال گذشته (تورم نقطه‌به‌نقطه) است. به عبارت دیگر، هزینه‌های تولید کالا و خدمات در طول یک سال گذشته به‌طور متوسط بیش از دو برابر شده است.

تفکیک داده‌های بانک‌مرکزی نشان می‌دهد که گروه «ساخت (صنعت)» با در اختیار داشتن وزن ۵۷.۱۵ درصدی، بزرگ‌ترین سهم را در شاخص کل بهای تولیدکننده دارد. این گروه در مهرماه امسال تورم ماهانه ۱۲.۷ درصدی را تجربه کرده است؛ رقمی که در شهریورماه ۵.۲ درصد بود و نشان از شتاب گرفتن هزینه‌های صنعتی دارد.

تورم نقطه‌به‌نقطه صنعت نیز از ۱۴۹.۳ درصد در شهریور به ۱۶۷.۹ درصد در مهرماه رسیده است. این آمار حاکی از آن است که مواد اولیه، قطعات و ماشین‌آلات مورد نیاز برای تولید در کارخانه‌ها، نسبت به سال گذشته با افزایش قیمت قابل توجهی مواجه شده‌اند.

خودروسازی به‌عنوان یک صنعت مادر، به مجموعه وسیعی از نهاده‌ها وابسته است؛ از فولاد، آلومینیوم و محصولات پتروشیمی (برای قطعات بدنه و پلاستیک) گرفته تا قطعات الکترونیکی و مجموعه‌های وارداتی.

داده‌های تورم ماهانه گروه‌های اصلی نشان می‌دهد که هزینه‌های مرتبط با زنجیره تأمین خودرو با شدت بالایی رشد کرده است. «استخراج معدن» با ۱۵.۳ درصد و «حمل‌ونقل و انبارداری» با ۷ درصد رشد ماهانه، از جمله عواملی هستند که مستقیماً بر قیمت تمام‌شده خودرو اثر می‌گذارند. همچنین تورم ماهانه ۱۱ درصدی گروه «کالاها» (که ۷۷.۵۴ درصد سبد شاخص را تشکیل می‌دهد) نشان می‌دهد که فشار تورمی در بخش تولید کالاهای فیزیکی، بیش از بخش خدمات بوده است.

یکی از نقاط کلیدی در این گزارش، فاصله معنادار میان تورم بخش تولید و تورم بخش مصرف است. درحالی‌که تورم نقطه‌به‌نقطه تولیدکننده به مرز ۱۲۶ درصد رسیده، شاخص بهای کالاها و خدمات مصرفی در مناطق شهری در همین بازه تورم سالانه ۷۱.۴ درصدی را ثبت کرده است. این شکاف در صنعت خودرو به معنای وجود فشار بالقوه بر قیمت‌ها است.

خودروسازان در ماه‌های گذشته با افزایش هزینه‌ها از یک سو و محدودیت‌های قیمت‌گذاری از سوی دیگر مواجه بوده‌اند. تداوم این شرایط می‌تواند منجر به تغییر در سیاست‌های قیمتی، کاهش حاشیه سود تولیدکنندگان یا تغییر در ترکیب تولید شود.

این درحالی است که عوامل متعددی در افزایش هزینه‌های بخش تولید نقش داشته‌اند. نخستین عامل، تغییرات در هزینه تأمین مواد اولیه و نهاده‌های تولید است. بخش قابل توجهی از صنایع خودرویی به واردات مواد اولیه و قطعات وابسته هستند و نوسانات نرخ ارز یا دشواری در دسترسی به منابع ارزی، هزینه این نهاده‌ها را تحت تأثیر قرار داده است. حتی تولیدکنندگانی که از مواد اولیه داخلی استفاده می‌کنند نیز به دلیل قیمت‌گذاری نهاده‌ها بر اساس نرخ ارز، از این تغییرات تأثیر می‌پذیرند.

علاوه‌بر این، محدودیت‌های تجاری، دشواری در مبادلات بانکی و هزینه‌های حمل‌ونقل بین‌المللی از دیگر عوامل مؤثر هستند. در داخل کشور نیز ناترازی‌های انرژی (محدودیت‌های برق و گاز صنایع در فصول مختلف) هزینه‌های تولید را برای کارخانه‌های خودروسازی و قطعه‌سازان افزایش داده است.

ارسال نظر

شما در حال پاسخ به نظر «» هستید.
captcha